"We hadden het adres van zijn hotel al." Nelleke Strijkers (65) moet nog altijd lachen als ze eraan terugdenkt. Het plan was om Harry Styles een trui cadeau te doen. Een oranje gestreept exemplaar van Taakk, een Japans merk dat ze verkoopt in SPRMRKT, de winkel die ze samen heeft met Mimi Bergman aan de Muiderstraat. Niet rechtstreeks naar Styles, via zijn styliste was ook goed geweest. Of via iemand van zijn beveiliging. Of via iemand die weer iemand kende.

"Je bent maar vijf mensen van iedereen verwijderd." Dus begon het team van SPRMRKT te zoeken. Iedere dag kwamen ze een stap dichterbij. Uiteindelijk ontdekten ze zelfs in welk hotel de Britse popster verbleef. Daar hield het op.

"We zijn er uiteindelijk niet naartoe gegaan, omdat we niemand in verlegenheid wilden brengen. Maar de lol was er niet minder om. We waren met een mooi avontuur bezig geweest."

Het typeert de ondernemer in dit verhaal. Niet zozeer het eindpunt fascineert haar, maar de weg ernaartoe. Het zoeken, ontdekken en bouwen. Altijd op weg naar iets nieuws.

Dit is het
Vijfentwintig jaar geleden zoekt Nelleke samen met de vader van haar dochter Lee Lotus een plek in Amsterdam om hun vintage meubelzaak meer bekendheid te geven. Wanneer ze een leegstaande supermarkt aan de Rozengracht binnenloopt, weet ze het direct. "Dit is het."

De voormalige C1000 wordt SPRMRKT, een conceptstore waar vintage meubels, mode, kunst, muziek en evenementen samenkomen. Ontwerpers krijgen er een podium, muzikanten lopen binnen en bezoekers reizen vanuit heel Nederland naar Amsterdam. Wat begint als een gewaagd idee groeit uit tot een begrip. Nationale en internationale media besteden aandacht aan de winkel en SPRMRKT wordt een bestemming voor mensen die op zoek zijn naar iets wat je nergens anders vindt.

We zijn hier nu toch
Verhuizen naar Ibiza stond al veel langer op haar lijstje. Ze kwam er als tiener en hoewel ze er jarenlang nauwelijks was geweest, bleef het eiland trekken. Wanneer haar dochter naar de middelbare school gaat, besluit ze tijdens een vakantie niet alleen stranden en terrasjes te bekijken, maar ook scholen. "We zijn hier nu toch. Waarom gaan we niet eens kijken?"

Lee Lotus ziet weinig in een Spaanse school, maar een internationale school spreekt haar direct aan. Tijdens een rondleiding steken verschillende Nederlandse leerlingen hun hand op wanneer de directeur vraagt wie uit Nederland komt. Buiten spreken een paar kinderen haar dochter aan. "Wanneer kom jij naar Ibiza?" Daarmee is de beslissing eigenlijk genomen."Ibiza it was."

Voor Nelleke speelt nog iets anders mee. Terwijl haar dochter enthousiast wordt van de school, ziet zij meteen een zakelijke mogelijkheid. Op het eiland bestaat niets dat lijkt op SPRMRKT. De combinatie van wonen en ondernemen maakt de keuze makkelijker.

Opnieuw beginnen
De verhuizing blijkt eenvoudiger dan de uitvoering. Aanvankelijk denkt Nelleke dat SPRMRKT in Amsterdam zelfstandig kan doordraaien terwijl zij op Ibiza een nieuwe vestiging opbouwt. Dat blijkt een misrekening. "Alsof de stekker eruit werd getrokken."

Ook op Ibiza loopt niet alles volgens plan. Een succesvolle Nederlandse ondernemer biedt haar aanvankelijk ruimte voor een SPRMRKT-pop-up in een van zijn winkels, maar bedenkt zich later. Samen gaan ze op zoek naar een alternatief. Uiteindelijk belandt ze op de eerste verdieping van een winkelpand in San Josep de sa Talaia.

Binnen een paar weken staat de trap vol met nieuwsgierige bezoekers. Nederlanders, Italianen, DJ's en oude klanten uit Amsterdam weten de weg naar boven te vinden. "Zo'n winkel hadden ze echt nodig." Opnieuw blijkt dat een idee dat op papier onzeker lijkt, in de praktijk verrassend goed kan uitpakken.

Vintage design
Tegenwoordig draait een belangrijk deel van de winkel op Ibiza, die nu Iconiq heet, om vintage design. De zoektocht naar bijzondere spullen brengt Nelleke de hele wereld over. Een paar maanden geleden reisde ze samen met haar dochter naar Japan.

"Ik wilde misschien een nieuw inkoopadres vinden. Lee Lotus zocht inspiratie voor parfums. Dus overdag gingen we ieder onze eigen kant op." Twee dagen loopt ze door Kyoto. "Japan is fantastisch. De winkels liggen vol gebruikte designerspullen. Veel tassen zijn nauwelijks van nieuw te onderscheiden."

Zoals vaker leidt nieuwsgierigheid uiteindelijk tot nieuwe contacten, nieuwe leveranciers en nieuwe ideeën. Voor Nelleke is reizen zelden alleen reizen. Er ontstaat bijna altijd weer iets nieuws.

Wow
Een paar jaar geleden besluit Lee Lotus terug te keren naar Nederland. De klassen op Ibiza zijn klein, zelfstandigheid is lastig en voor vrijwel alles is vervoer nodig.

"Toen ze zei dat ze terug wilde, dacht ik: hoe moet dit? Ik word gek zonder mijn dochter." Maar haar dochter is gelukkig in Nederland en Nelleke realiseert zich dat zij op haar vijftiende zelf ook het huis uit ging. Terwijl Lee Lotus een nieuw leven opbouwt, ontstaat bij Nelleke ruimte voor een nieuwe droom: Een restaurant. Op het platteland van Ibiza stuit ze op een enorm verlaten pand. Zodra ze binnenstapt, heeft ze maar één gedachte: ‘Wow.’ Later wordt dat ook de naam: House of Wow.

Waar anderen een vervallen gebouw zien, ziet Nelleke een terras onder de bomen, een restaurant, een winkel en een ontmoetingsplek. Ze ziet het complete plaatje al voor zich. Het blijkt een schot in de roos. Op drukke avonden eten honderden mensen tegelijk onder de bomen. Later op de avond gaan de schoenen uit en staan gasten op de tafels te dansen. House of Wow groeit uit tot een van de plekken waar iedereen op het eiland een keer geweest wil zijn. "We wilden een restaurant waar je na het eten niet wordt weggekeken en heerlijk kan eten voor een normale prijs.” 

Het succes was van korte duur. Een deel van het pand blijkt zonder vergunning te zijn gebouwd en daardoor niet legaal. De overheid grijpt in en House of Wow moet sluiten. Nelleke vertelt het zonder bitterheid. Alsof ook dit gewoon onderdeel was van het avontuur. Een hoofdstuk dat eindigt, zodat een volgend hoofdstuk kan beginnen.

Acht vrouwen, vier honden
Tegenwoordig verdeelt Nelleke haar tijd tussen Amsterdam en Ibiza. Op het eiland woont ze in een oude finca op het platteland, samen met acht Nederlandse vrouwen en vier honden. Rond de grote keukentafel lopen de levens voortdurend door elkaar. Er wordt gewerkt, gekookt, gelachen en plannen gemaakt. De een geeft yogales, een ander kookt, weer iemand anders werkt in haar winkel of verdient haar geld als visagiste. Iedereen leidt zijn eigen leven, maar toch vormt het geheel een kleine gemeenschap. "Koffie drink je eigenlijk nooit alleen." Familie en vrienden logeren regelmatig in een apart buitenhuisje. In de tuin worden groenten verbouwd en vrijwel iedere dag schuift er wel iemand aan tafel aan. "Ik snap eigenlijk niet waarom niet meer mensen zo wonen."

Portugal?
Een eigen huis in Amsterdam heeft ze voorlopig niet. Wanneer ze in Nederland is, logeert ze bij vrienden, drinkt ze koffie met haar dochter en gaat daarna naar de winkel. Ondertussen kijkt ze alweer verder. Portugal.

Op ongeveer een uur rijden boven Lissabon wordt een nieuwe woongemeenschap ontwikkeld met honderden woningen, koop en huur door elkaar, en veel ruimte voor creativiteit. Het idee spreekt haar aan. Niet alleen vanwege de plek, maar ook om de mensen die er samen iets nieuws proberen op te bouwen.

Of het ervan komt? Nelleke lacht. "Over vijf jaar kan alles weer anders zijn."