Vanaf de Zadelstraat kijk je recht op de Domtoren. Toeristen stoppen er vanzelf even. Telefoon omhoog. Foto maken. Soms doorlopen. Soms niet. Want halverwege de straat vind je een winkel waar Utrecht niet alleen buiten staat, maar ook binnen.

Emma Levering praat ongeveer net zo snel als de mensen buiten voorbijlopen. Enthousiast. Zonder pauzes bijna. Terwijl achter haar klanten door de winkel bewegen langs Domtorensokken, borrelplanken en stroopwafelblikken. Groeten uit Utrecht verkoopt alleen producten die in de stad zijn bedacht of gemaakt. De ene helft van de winkel draait om Dick Bruna en Nijntje. De andere helft om Utrecht zelf. Met wielershirts bijvoorbeeld, van de Giro, Tour de France en Vuelta, die allemaal ooit in Utrecht begonnen. “Utrecht is de enige stad ter wereld die dat kan zeggen.” De Dombonnetjes vindt ze misschien nog het leukst. Kleine bonbons in de vorm van een baby-Domtoren. Lachend wijst Emma ze aan. “Die blijven onweerstaanbaar.”

Overgenomen
De winkel bestaat inmiddels negen jaar. Emma’s vader werkte daarvoor bij de Rabobank, maar wilde al langer iets anders. Toen er een pand vrijkwam in de Zadelstraat hakten haar ouders de knoop door. Inmiddels hebben Emma en haar broer de zaak overgenomen. De rolverdeling is duidelijk. Haar broer regelt vooral de administratie en de voorraad. Emma staat liever aan de voorkant. “Klantencontact vind ik het leukst.”

Achterlijke gladiool
Haar vader groeide op in het Lodewijk Napoleon-plantsoen, vlak bij Stadion Galgenwaard. Een ras-Utrechter, noemt Emma hem. Haar moeder kwam ooit voor haar studie naar de stad en bleef hangen. Zelf spreekt Emma keurig ABN, totdat FC Utrecht ter sprake komt. Dan schakelt ze vanzelf over op plat Utrechts. “Achterlijke gladiool” vindt ze het mooiste Utrechtse scheldwoord. Vanavond gaat ze weer naar de wedstrijd. Bunnikside. Haar vader volgde FC Utrecht dertig jaar lang door heel Europa, uit en thuis. Dat stokje gaf hij door aan zijn kinderen. Als zij naar de wedstrijd gaan, staat hij in de winkel. Die is zeven dagen per week open.

Lonely Planet
Ondertussen verandert ook de stad. Emma merkt het dagelijks aan de toonbank. Duitsers en Belgen blijven komen, maar de laatste jaren ziet ze steeds meer toeristen uit Zuid-Korea, Taiwan, China en Japan. Sinds Utrecht in reisgidsen als Lonely Planet opduikt, komen er steeds meer bezoekers naar de stad. Vooral Nijntje doet het goed. “Veel Aziatische toeristen zijn er gek op.” Toch komen er ook veel Utrechters de winkel binnen. Voor een afscheidscadeau. Een relatiegeschenk. Of iets kleins voor familie buiten de stad. Veel klanten kent Emma inmiddels bij naam.

Geen asbakken
Wat bewust ontbreekt: asbakken, shotglaasjes en aanstekers. Niet omdat ze daar iets op tegen hebben, zegt Emma snel. “Andere souvenirwinkels mogen dat natuurlijk gewoon verkopen.” Maar Groeten uit Utrecht wil spullen verkopen die je bewaart. De winkel is eigenlijk te klein geworden. Zeker in weekenden, wanneer bezoekers soms bijna in de deuropening blijven hangen. Toch wil de familie het liefst in dezelfde straat blijven. Als daar ooit een groter pand vrijkomt. Tot die tijd schuiven ze binnen net zo lang met spullen tot alles weer past.