De winkel beslaat vijf historische panden in de Haarlemse binnenstad. Conny beweegt soepel tussen de stellages van de drukbezochte winkel, van wandelschoen naar skihelm, van paskamer naar etalage. “Ik ben er niet voor opgeleid,” zegt ze over dat laatste. “Ooit begon ik gewoon. En ik krijg er alle vrijheid in.” Haar vader zat in het leger. Iedere vijf jaar verhuisde het gezin. “Ik was altijd een beetje onderweg.” In Enschede werd ze bloemist - de Twentse klank hoor je nog zacht terug - en dat werk deed ze 16 jaar.

Na haar verhuizing naar Santpoort-Noord zag ze in de krant een advertentie van Soellaart. Ze wilde iets anders. “Ik had veel gereisd, Azië, Afrika, ik kampeerde graag. Mensen adviseren over wat ze nodig hebben voor hun reis, dat leek me mooi.”

Verhaal vertellen
In haar beginjaren stonden aanbiedingen nog met stift op karton geschreven. Ze maakte er verzorgde kaartjes van en liep mee met de etaleur. Inmiddels zijn de etalages haar terrein. Ze wisselt ze vaker dan vroeger. “Een etalage moet een verhaal vertellen. Je wilt dat iemand even stopt.” Haar favoriete etalage was een wintersportopstelling. Twee paspoppen in volledige skiuitrusting, alsof ze baldadig in een winkelwagentje waren geklommen, omringd door oude koffers. “Mensen bleven staan.”

Waar ga je heen?
Voor decorstukken struint ze kringloopwinkels af. Tafeltjes, oude voorwerpen, soms onverwachte vondsten. “Ik kijk altijd of iets een verhaal kan dragen.”

Wat veranderde, is de klant. “Vroeger vertelde je het hele verhaal. Nu komen mensen binnen met veel kennis. Soms weten ze technisch meer dan jij.” Opgewekt: “Dat vind ik juist leuk.” Conny stelt vooral veel vragen: “Waar ga je heen? Wat ga je doen? Wat vind je belangrijk? Ik vertaal dat naar wat je echt nodig hebt. Goede wandelsokken bij nieuwe schoenen. Dat maakt het verschil tussen plezier en blaren.” Zelf reist ze weer vaker nu haar kinderen volwassen zijn. Geen rugzak meer, maar met haar man in een Austin Healey uit 1957 door de Alpen. “Ik ben een luxepaard geworden,” zegt ze. “Maar hier komen klanten van tachtig die met tent en matje op de fiets stappen.” Conny vindt het het mooist als een klant blij de deur uitgaat met iets wat ze van te voren niet hadden kunnen bedenken.